İSLAM KAHRAMANLARI SERÜVENLERİ — Bölüm 6

Tarih, sadece rakamlardan ve geçmişe gömülmüş isimlerden ibaret kuru bir kronoloji değildir. Tarih, bugünün mayasını karan, geleceğin ufkunu çizen canlı bir şuur levhasıdır. "İslam Kahramanları Serüvenleri" serimizin bu altıncı durağında, adını tarihin altın sayfalarına sadece kılıcıyla değil, taşıdığı muazzam isim ve sarsılmaz iman boyutuyla kazıyan ebedî bir fatihi; Sultan Muhammed Alparslan'ı ve onun öncülüğünde Anadolu'yu bize ebedî vatan kılan Malazgirt ruhunu tefekkür edeceğiz.
Kutlu Bir Tevafuk: İsimlerdeki Muhammed Sırrı
Sultan Alparslan’dan bahsettiğimizde, çoğunlukla onun heybetini, askeri dehasını ve cesaretini simgeleyen "Alparslan" unvanını öne çıkarırız. Ancak tarihin derinliklerine inip onun asıl adına baktığımızda, karşımıza çok daha derin, manevi bir sır çıkar: Muhammed Alparslan.
Bu isim, sıradan bir adlandırmanın çok ötesinde, coğrafyaları ve asırları birbirine bağlayan manevi bir zincirin ilk halkası gibidir. İslam tarihinin seyrini değiştiren, çağ kapatıp çağ açan büyük liderlerin şahsında bu kutlu ismi hep bir mühür gibi görüriz. Dikkat ediniz; Anadolu'nun kapılarını İslam'a açan ulu hakanın adı Muhammed Alparslan'dır. Bu kapıdan girerek İstanbul’u fetheden, Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) müjdesine nail olan büyük kumandanın adı Muhammed Fatih'tir (Fatih Sultan Mehmed). Doğu sınırlarını güvenceye alan, mukaddes emanetleri hilafet makamıyla buluşturan hakanın adı Muhammed Yavuz'dur (Yavuz Sultan Selim).
İşte bu bir tesadüf olamaz. Bu muazzam tevafuk, her üç büyük kahramanın da hayatlarını, kılıçlarını ve devletlerini alemlere rahmet olarak gönderilen Hz. Muhammed Mustafa (s.a.v.) Efendimiz'in yoluna ve davasına adadıklarının en açık, en berrak nişanesidir. Onlar, isimlerinin ağırlığını yüreklerinde taşımış, fethettikleri her toprağa O’nun (s.a.v.) adaletini ve nurlu sancağını taşımışlardır.
Şehzadelikten Cihana: Tahta Geçiş ve Adalet Sancağı
Muhammed Alparslan, Horasan Çağrı Bey’in oğlu olarak dünyaya gözlerini açtığında, Selçuklu Devleti henüz kuruluş sancıları ve büyük fetihlerin arifesindeydi. Şehzadelik dönemi, adeta demirin ocakta dövülerek çelikleşmesi gibi, gazalarla, idari tecrübelerle ve çetin mücadelelerle geçti. Horasan valiliği sırasında gösterdiği askeri deha ve adaletli yönetim, onun sadece bir asker değil, geleceğin ulu hakanı olacağının habercisiydi.
1063 yılında Selçuklu tahtına oturduğunda, içerideki isyanları ve taht kavgalarını sarsılmaz bir iradeyle nihayete erdirdi. Onun tahta geçişi, İslam dünyası için bir dönüm noktasıydı. O, tahta oturur oturmaz yüzünü batıya, yani Bizans’ın ve küfrün kalbine çevirdi. Amacı sadece toprak kazanmak değil, İslam'ın adaletini o topraklara kök saldırtmaktı. Hristiyan dünyasının en zapt edilemez kalesi olarak bilinen Ani Kalesi'ni fethederek Abbasi Halifesi tarafından kendisine "Ebu'l-Feth" (Fetihlerin Babası) unvanı verildiğinde, o henüz yolun başında olduğunun bilincindeydi.
Malazgirt Zaferi: İki Ordunun Değil, İki Dünyanın Karşılaşması
Takvimler 26 Ağustos 1071 Cuma gününü gösterdiğinde, Malazgirt ovası insanlık tarihinin en büyük hesaplaşmalarından birine sahne oluyordu. Bir tarafta Roma’nın, Bizans’ın kibirli ve tepeden tırnağa zırhlı 200 bin kişilik devasa ordusu; diğer tarafta ise sayıca onlardan katbekat az ama yüreğinde Allah aşkı ve şehadet arzusu taşıyan 50 bin kişilik İslam ordusu.
Sultan Muhammed Alparslan, o gün ordusunun önüne beyaz bir elbise giyerek çıktı. Bu elbise, sadece bir hükümdar giysisi değil, aynı zamanda kefenini üzerinde taşıyan bir mücahidin sadakatiydi. Askerlerine dönerek yaptığı o tarihi konuşma, Malazgirt ruhunun özüdür:
“Ben, Müslümanların camilerde bizler için dua etmekte oldukları bu cuma saatinde düşmanın üzerine atılmak istiyorum. Galip gelirsek arzu ettiğimiz sonuç hasıl olur, aksi takdirde şehit olarak cennete gideriz. Bugün burada ne emreden bir sultan ne de emir alan bir asker var; ben de sizlerden biri olarak savaşacağım. Benimle gelmek isteyenler arkamdan gelsinler, gitmek isteyenler ise serbestçe geri dönebilirler!”
Bu ihlas, bu sarsılmaz tevekkül, hilalin haça karşı kazandığı en muazzam zaferi getirdi. Kurt kapanı taktiğiyle darmadağın edilen Bizans ordusu mağlup oldu, İmparator Romen Diyojen esir düştü. Sultan Alparslan, esir imparatora bir İslam hükümdarına yakışan eşsiz bir vakar ve asaletle muamele ederek ona affı ve insanlığı öğretti. Malazgirt, sadece askeri bir zafer değil, Anadolu topraklarının İslamlaşmasını sağlayan manevi bir tapu senedidir.
Kutlu Bir Ömrün Nihayeti: Aziz Şehadet
Büyük fatihlerin hayatları nasıl ihtişamlıysa, gidişleri de o denli ibretlik ve yücedir. Malazgirt’ten kısa bir süre sonra, 1072 yılında Maveraünnehir seferine çıkan Sultan Muhammed Alparslan, kuşatılan Berzem Kalesi komutanı hain Yusuf Harizmi tarafından haince hançerlendi.
Ağır yaralanan koca sultan, ölümü metanetle karşılarken etrafındakilere ve kıyamete kadar gelecek olan tüm nesillere şu tarihi ibret dersini verdi:
“Her ne zaman düşman üzerine yönelseydim, Allah’a sığınır, O’ndan yardım dilerdim. Dün bir tepeye çıktığımda, ordumun büyüklüğünden, askerlerimin çokluğundan ötürü kalbime bir gurur geldi. 'Ben cihana hükmeden sultanım, beni kim alt edebilir?' diye düşündüm. İşte bu gururum yüzünden Allah beni en aciz kuluyla cezalandırdı. Kalbime gelen o kibir yüzünden bu hale düştüm. Siz siz olun, asla gücünüze güvenip kibre kapılmayın...”
Sultan Muhammed Alparslan, bu derin teslimiyet ve istiğfarla şehadet şerbetini içti. O, arkasında sadece fethedilmiş topraklar değil; ihlasla yoğrulmuş, adaletle taçlanmış ve ismiyle müsemma "Muhammedî" bir duruş bıraktı.
Bugün bizlere düşen, onun şehadet şerbetini içerek bize emanet ettiği bu topraklarda, adını taşıdığı Peygamber'in (s.a.v.) izinden giderek Malazgirt şuurunu ve ruhunu her daim diri tutmaktır. Ruhun şad, mekanın cennet olsun ey kutlu hakan, ey İslam'ın adalet sancağını taşıyan Muhammed Alparslan...
Eğitimci Yazar: Fırat Aksoy