Bazı Memleketler Kendi Öz Evlatlarını Yer

Bazı Memleketler Kendi Öz Evlatlarını Yer
Bir ağacın en büyük acısı, kendi toprağında kurumasıdır.
Bir insanın en büyük kırgınlığı ise, kendi memleketinde değersiz hissettirilmesidir.
Ne acıdır ki bazı şehirler, bazı memleketler kendi öz evlatlarının kıymetini bilemez. Yıllarını verip üreteni, yazanı, çabalayanı, sanat yapanı, düşüneni görmezden gelir; ama dışarıdan gelen birine hayranlıkla kapılar açar. Kendi içinden çıkan cevheri fark etmeyenler, kilometrelerce uzaktan gelen taşları el üstünde taşır.
Oysa değer, uzaklıkta değil emektedir.
Samimiyet, yabancılıkta değil vefadadır.
Bugün birçok yerde aynı manzarayı görüyoruz. Kendi şehrinin sanatçısına destek olmayanlar, başka şehirlerden gelen isimler için salonlar dolduruyor. Kendi memleketinin yazarını okumayanlar, dışarıdan gelen her sözü “büyük fikir” diye alkışlıyor. Kendi insanının emeğini küçümseyenler, yabancı olana daha fazla değer veriyor.
Halbuki bir memleketi güçlü yapan şey; binaları, yolları ya da tabelaları değildir. O memleketi asıl büyüten şey, yetiştirdiği insanlara sahip çıkabilmesidir. Çünkü kendi değerini koruyamayan toplumlar, zamanla başkalarının gölgesinde yaşamaya mahkûm olur.
Bir insanın en çok destek görmek istediği yer, doğup büyüdüğü topraklardır. İnsan bazen dünyanın övgüsünü alsa bile, kendi memleketinden göremediği bir tebessüm yüzünden kırılır. Çünkü insanı ayakta tutan şey sadece alkış değil, aidiyet hissidir.
Ne yazık ki bazı yerlerde başarı, dışarıdan gelince kıymetlidir. Kendi insanı üretince sıradan görülür. Oysa nice yetenekler, nice kalemler, nice sanatçılar sırf destek göremediği için sessizce kaybolup gitmiştir. Kim bilir kaç değer, kendi şehrinde anlaşılmadığı için başka yerlere savrulmuştur…
Sonra aynı memleketler yıllar sonra dönüp şöyle der:
“Bizden neden büyük insanlar çıkmıyor?”
Çünkü çıkanları zamanında yalnız bıraktınız.
Çünkü filiz vermeden köklerini kuruttunuz.
Bir toplumu ileri taşıyan şey; kendi insanına duyduğu güvendir. Kendi evladına sahip çıkmayan şehirler, gün gelir sadece seyirci olur. Başkalarının başarılarını alkışlar ama kendi içindeki cevherleri kaybetmenin pişmanlığını yaşar.
Artık şunu öğrenmeliyiz:
Kendi değerine sahip çıkmayan toplumların geleceği güçlü olmaz.
Bir memleket önce kendi insanını görmeli, kendi emeğini alkışlamalı, kendi evlatlarına omuz vermelidir.
Çünkü bazen bir insanı ayakta tutan şey; büyük imkânlar değil, memleketinden duyduğu küçük bir “seninle gurur duyuyoruz” cümlesidir.
Ve unutulmamalıdır ki;
Bir memleketin gerçek zenginliği, toprağından çıkan madenler değil, bağrından çıkan insanlardır.
Eğitimci Yazar: Fırat Aksoy